Het is gebeurd! Onze eerste nacht in onze cabin zit erop! Met het geluid van de krekels op de achtergrond is iedereen dan toch in slaap gevallen. De ene in elk geval al wat gemakkelijker dan de andere…

Vandaag ontbeten we nog niet in de cabin, maar reden we naar het “Dollywood DreamMore Resort” waar we gereserveerd hadden voor het ontbijtbuffet bij “Son & Heart: A Southern Eatery”. We kregen een “Southern welcome” van onze waitress Lani. Het ontbijt was echt de moeite. We konden “omeletjes op maat” laten maken en er waren ook heerlijke warme appeltjes en perziken.

Na een bezoekje aan de plaatselijke “Dolly shop” reden we verder tot Dollywood. In ons cabinverblijf zijn de toegantickets voor het park en de parking inbegrepen. We kunnen zelfs helemaal aan één van de ingangen van het park parkeren.

Bij het binnenkomen marcheerden we meteen naar de “Dolly Experience”, het nieuwe museum over het leven én de carrière van de countryzangers. Het was voor mij een hele emotionele ervaring. De meesten onder jullie weten dat Dolly mijn groot idool is. En ik had het gevoel niet dichter bij Dolly te kunnen komen dan hier… We konden ook een kijkje nemen in haar tourbus en een live-optreden van het nichtje van Dolly: Heidi Parton.

Ondertussen werden verschillende attracties in het park stilgelegd vanwege een aankomend onweer. Uiteindelijk besloten we dan maar om op safe te spelen en terug naar de cabin te gaan om ons op te frissen.

Om 20.30 uur hadden we VIP-tickets voor de Dolly Parton’s Stampede. Toen we vertrokken, zagen we nog twee wilde kalkoenen op de oprit van onze cabin. Bij de stampede kregen we eerst nog een meet & greet met twee castmembers en nadien namen we plaats bij team Zuid. Het werd een heel toffe show met humor, acrobatie, paarden, longhorn koeien, varkens en kippen. Typisch Amerikaans entertainment. Ook op de banken van de toeschouwers was er een heel spektakel te bespeuren want er werd een heel avondmaal voor ons geserveerd: creamy vegetable soup, hot biscuit, chicken, pulled pork, mashed potatoes, corn en dessert.

Toen de stampede gedaan was, was het ook gestopt met regenen. We reden naar huis met de gedachte snel in onze cabin te zijn. Maar de hevige regenval op de heuvel van onze cabin stak daar echter een stokje voor! Er was een heel deel modder op de weg gekomen en hierdoor hadden we ons vastgereden op de voorlaatste klim en konden we geen kant meer op. De auto slingerde van links naar rechts en we kwamen bijna in d’heuste (haag) terecht. Wanda en Vanessa gingen dan maar een kijkje nemen, maar kwamen bijna terug van een wedstrijd modderschuiven. Dan was het tijd om over te schakelen naar plan B: evacuatie van Jeanine en Viviane (die al naar de cabin verder wandelden) en 4 pinkers op. Meteen nadien trad plan C in werking: bellen naar 911! We werden ook even doorverbonden met de Sheriff’s department. Binnen het halfuur kwam een takeldienst ons uit de nood helpen. Het was bovendien niet de eerste keer dat de man naar deze heuvel moest komen. De man bracht onze auto veilig naar beneden en parkeerde deze veilig aan de zijkant. We kregen meteen de rekening gepresenteerd van 250 dollar en hij gaf ons het advies om morgen contact op te nemen met de verhuurmaatschappij van de cabin om dit bedrag terug te krijgen en een extra compensatie… Het is de taak van Bear Cove Cabins om de weg naar de cabin vrij te houden en daar zijn ze dus duidelijk niet in geslaagd.

Met de auto veilig in het gras geparkeerd, ploeterden we te voet verder naar de cabin. Dan begon operatie wasserij: schoenen werden gepoetst en kleine en grote wasjes werden in het wasmasjien gestopt. En met een fris biertje in de hand besproken we ons strijdplan voor morgen met de cabinverhuurder… To be continued.

Groetjes
Daffie