We merkten deze ochtend duidelijk dat de vakantie al halverwege was… Iedereen had misschien liever eens uitgeslapen, maar ook vandaag stond er een bezoek aan het nationaal park op de planning en dan is vroeg vertrekken de boodschap om de grote menigte voor te zijn!

Mét EHBO, versnapering en lunch voor onderweg reden we richting North Carolina naar Clingmans dome: het hoogste punt van de Smoky Mountains met maar liefst 2 025 m. De wandeling naar het uitkijkplatform is niet zo heel lang: amper 800 meter, maar wel extreem stijl. Onze kuiten werden dus weeral serieus op de proef gesteld. Op het uitkijkplatform zouden we normaal moeten kunnen genieten van mooie bergen, maar het zouden de Smokies niet zijn als er geen mist boven de bergtoppen zou hangen. Om de woorden van een klein Amerikaans jongetje te citeren: “The big giant is smoking again!”. Van mooie bergen onder een blauwe lucht konden we dus niet genieten, maar het moet gezegd worden, de mist die we vlak voor onze ogen zagen voorbijvliegen was ook echt wel indrukwekkend!

Toen we terug naar beneden gingen, begon het heel hevig te regenen, we besloten dan maar verder te rijden richting het plaatsje Cherokee. Dit is een indianenreservaat aan de voet van de Smoky Mountains. De indianen noemden de mist ook wel “blue smoke” en voor hen hebben de bergen een gelovige betekenis. We bezochten enkele traditionele winkeltjes en stopten aan de rivier voor een picknick.

We lieten de staat North Carolina achter ons en trokken terug de bergen in richting Tennessee. Onderweg kwamen we nog twee elk tegen die rustig aan het grazen waren.

Terug aangekomen in Pigeon Forge bezochten we nog een winkeltje met boots: buy 1 & get 2 pairs for free. Maar we vonden niet meteen ons goesting. Misschien hebben we meer succes in Nashville. We stopten ook nog even voor een donut en een ijskoffie bij Krispy Kreme. De Parkway is trouwens een helse straat om op te rijden, laat staan als je moet afslaan of de straat oversteken! Dit lijkt wel de Boomsesteenweg van Pigeon Forge.

Bij de cabin voorlopig geen spoor van ons Molly de bosmarmot. We dachten even overburen te krijgen voor enkele dagen, maar een mama en haar zoon waren blijkbaar verkeerd gereden en de mama durfde niet meer naar beneden rijden met haar auto. Ik heb me dan zelf even achter het stuur gezet om de auto een stuk naar beneden te rijden. De dame was zeer dankbaar voor mijn hulp en ze vond me een zeer “confident driver”. We kregen trouwens opnieuw het gezelschap van ons Molly, die nog even snel slaapwel kwam zeggen voor ze in haar tunneltje kroop voor de nacht.

Voor het avondeten hadden we opnieuw gereserveerd bij Dolly’s Song & Heart. Deze keer werden we geholpen door Rick, die blij mag zijn dat hij al zijn vingers nog heeft nadat hij een dessertbordje iets te vroeg wilde wegnemen… Stay away from our cookies!

Groetjes
Daffie