Na het ontbijt in het hotel, waar een machine volautomatisch voor ons pannenkoekjes maakte na een druk op de knop (ze rolden van een lopende band), reden we richting “Prickett’s Fort State Park”. Het originele fort (dit is een reconstructie) uit 1774 werd opgericht door de “settlers” die zich in Virginia hadden gevestigd. De Native Americans hadden het niet zo met deze nieuwkomers en ze probeerden deze dan ook op een niet zo fijne manier (lees: afslachting) te verjagen. De “frontiermen” besloten dat het bij een dreiging beter was om met verschillende gezinnen uit de omgeving een verdediging te vormen. Hiervoor werden in die tijd verschillende forten gebouwd rond reeds bestaande cabins. Het Prickett Fort is één van de vele forten die in deze omgeving tot stand kwamen in die tijd.

Na deze historische halte, stopten we voor een broodje bij Subway dat we nadien aan een pleintje in een plaatselijk dorpje opaten. We kwamen echt in een typisch Amerikaans tafereel terecht: kindjes die spelen op de speeltuin, een man op wandel met de hond, een familie met hun twee baardagamen (het moeten niet altijd honden zijn) en zelfs vier enthousiaste meisjes die freshly squeezed lemonade verkochten. Dat laatste lieten we uiteraard niet aan ons voorbijgaan. Dat was alvast een goed gespendeerde dollar.

Na de lunch stond er ons nog een rit van ongeveer 3 uur en half te wachten (we hadden al een autorit van 2 uur en 30 minuten achter de rug). Het leek wel of er op een gegeven moment een bokswedstrijd van de Olympische Spelen had plaatsgevonden in de auto… Er werden nogal wat “kloppen” uitgedeeld bij de passagiers op rij 2 en 3…

We verlieten de staat West-Virginia en kwamen zo in Maryland terecht. Hier stopten we nog voor een laatste tankbeurt én een milkshake/dessertje bij Denny’s.

Het laatste uurtje in onze Chrysler Voyager was aangebroken. In totaal reden we rond de 2 000 miles of iets meer dan 3 000 km. Ik was in het begin niet zo enthousiast op de gekregen minivan, maar het ijzeren beestje heeft ons niet in de steek gelaten en gedaan wat het moest doen: ons veilig terug in DC brengen (al zit de chauffeur daar misschien ook wel voor iets tussen).
We vroegen ons af wat we onderweg het meeste waren tegengekomen: Cracker Barrels, Subways, kerkjes, rubberen autobanden of roadkill… In elk geval was het onmogelijk om deze score bij te houden. Wat we wel met zekerheid kunnen zeggen: de USA blijft een prachtig land om door te rijden.

Tegen 20.00 uur kwamen we terug aan bij het eerste hotel van onze reis. Na nog een korte trip aan de locale Walmart (we worden precies echt wel “people of Walmart”), zochten we voor de laatste keer het bedje op op Amerikaanse bodem.

Groetjes
Daffie