Release the whales

We hadden afgesproken om vandaag wat langer te slapen en dus ook later te gaan ontbijten. Om 09.15 uur zaten we pas aan de ontbijttafel. Om 10.00 uur werd er een informatiesessie gegeven over walvissen. Het was best interessant om deze bij te wonen omdat we vandaag ook walvissen zouden gaan spotten tijdens onze excursie aan wal. Na het educatieve gedeelte volgde er opnieuw een trivia-quiz, maar deze keer over de tv-serie Friends. Ik moet zeggen dat de vragen echt wel moeilijk waren en ik ben beschaamd om te zeggen dat ik slechts 16/30 punten haalde. Misschien een goede reden om ze nog eens opnieuw te bekijken :-).

Om 12.45 uur moesten we verzamelen om per groep van het schip te gaan. Omstreeks 13.30 uur ging de “gangway” naar beneden en mochten we vertrekken. Ik moet zeggen dat dit eigenlijk wel vlot verliep. Iedereen die een excursie geboekt had, kreeg een nummertje en eens buiten, moesten we gewoon het juiste nummertje zoeken en de instructies volgen. Dan was het wel even wachten omdat er zoveel mensen dezelfde excursie geboekt hadden. We hadden hierdoor de pech (of het geluk) om als laatste op een bus te stappen. Onze buschauffeur/gids van dienst was Hyrum, een 21-jarige jongeman uit Idaho die naar Alaska was gekomen met enkele vrienden en zijn broer om te gaan vissen. Is dat even anders uitgedraaid… Het gidsen ging hem echt goed af. Hij gaf niet alleen informatie over Juneau, maar deed dit ook met een aantal goede grappen ertussen. Vlotte kerel die Hyrum!

Misschien eerst even wat informatie over Juneau die we van onze gids kregen. Juneau is dus de hoofdstad (state capital) van Alaska. Er wonen ongeveer 32 000 inwoners. Volgens Hyrum is de stad enkel te bereiken op 3 manieren: via het vliegtuig, via de boot of via het geboortekanaal. Bijna 70 % van de mensen die hier tewerkgesteld zijn, werkt voor de overheid. Juneau haalt zijn economische activiteiten via visserij en cruiseschepen (blij dat we op deze manier ons steentje hebben kunnen bijdragen).

Het eerste deel van onze excursie bracht ons naar de “Mendenhall Glacier”. Jammer genoeg hadden we hier maar 45 minuten tijd, waardoor we niet naar “Nugget falls” konden wandelen. Ik had nog nooit een gletsjer in het echt gezien en het is echt wel impressionant. Alleen jammer om te vernemen dat de gletsjer op 90 jaar tijd serieus heeft moeten inboeten… In 1935 kon je de gletsjer nog aanraken vanuit het Visitor Center. Nu ligt hij al op 2,82 km verwijderd van het gebouw en de voorspelling is dat hij in 2050 niet meer zichtbaar zou zijn vanaf het visitor center door de klimaatverandering.

Na een fotoreportage van de gletsjer was het tijd om op een kleiner bootje te stappen voor “Whale watching & Wildlife quest”. Hyrum belde alvast naar de boot om te zeggen dat we onderweg waren en hij eindigde het gesprek met de woorden “realease the whales”. En die boodschap was duidelijk overgekomen. Na een half uurtje varen stond ons bootje op positie. Bij onze eerst stop hadden we meteen prijs: “Sasha” en haar dochter “Chacha”, twee bultruggen, lieten zich af en toe rustig zien aan de oppervlakte. Veel actie zat er echter niet in bij deze twee en dus gingen we verder op zoek. Daar hadden we meer succes. We kwamen onderweg zeeleeuwen tegen die aan het uitrusten waren op een boei en werden verrast door een school bruinvissen die langszij onze boot kwamen zwemmen en spelen. Om af te sluiten kwamen we ook nog “Kelp” tegen. Deze 21 jarige bultrug was duidelijk actief op zoek naar eten en verscheen dus hele vaak aan de oppervlakte en liet ook af en toe zijn staartvin zien. Volgens onze gids Racelle was het echt een goede dag. Jammer dat we ze geen sprong hebben zien maken, zodat we ze duidelijk konden zien.

We sloten onze dag in Juneau af in de “Red Dog Saloon”. Wanda ging voor de cola en de andere Spice Girls kozen voor het bekendste “shotje” van Alaska: de “Duck Fart”. Toen de serveerster ons de shotjes kwam brengen gaf ze volgende regels mee: “no slurping, no nipping and no sharing. Kwak, kwak, knock that shit back.” Met de profetische woorden van ons bomma’ke in het achterhoofd (“eentje is geentje”) bestelden we nog een tweede shotje. We kochten ook nog wat souvenirs in het winkeltje en wandelden dan terug richting schip voor het avondeten. Dat wordt trouwens elke avond beter en beter. We werden zelfs verrast door een dansje van de ganse ploeg obers en uiteraard deden we gretig mee.