Om 05.15 uur deze ochtend sprong de wekker af. Jaja, u leest het goed, u heeft geen prut in uw ogen (wij misschien nog wel op dat uur). Om half zeven waren we al aan het ontbijten in de Windjammer. En dan zeggen ze dat cruisen relaxend is :-). Om 07.15 stonden we al paraat om het schip te verlaten in Skagway. Dit plaatsje werd speciaal in 1897 gebouwd tijdens de “Klondike Goldrush” en is nu volledig afgestemd op het ontvangen van de vele toeristen van cruiseschepen.

Vandaag deden we een excursie die bestond uit drie onderdelen: een treinrit, een ontmoeting met sledehonden en een zoektocht naar goud. We werden de ganse excursie gegidst door “Max Glaiser” een goudzoeker uit 1897 die vanuit Seattle naar Alaska trok om op zoek te gaan naar de “Golden Nugget”. Uiteraard spreken we over een fictief personage gespeeld door onze gids “Christian” een jongeman van 24 die zijn job bij de klantendienst van American Airlines heeft opgegeven om toneeltje te spelen in Alaska. 

“Een kilometers spoor schoot er onder ons door”. De White Pass & Yukon Route” is een spoorweg van maar liefst 177 km lang. Ze start dus uiteraard in Skagway, Alaska en eindigt helemaal in Whitehorse, Canada. In 1897 werd de spoorlijn speciaal aangelegd (net zoals de rest van het dorpje) voor de goudzoekers. Uiteraard deden wij niet de hele route. We spoorden ongeveer anderhalf uur tot aan de “White Pass Summit”. We waren dan officieel even in Canada, maakten dan een lusje en keerden terug naar het beginpunt. De treinrit was echt adembenemend en deed je letterlijk terugkeren naar de goudkoorts van 1897. Gedurende de ganse rit kregen we informatie, maar ook water, een snack en we kregen zelfs een appelcider omdat we Canada bereikt hadden.

Na de trein begaven we ons naar een ander vervoersmiddel: de sledehonden. We kregen een uitgebreide uitleg over de “Iditarod”: de jaarlijkse sledehondenrace in Alaska. Gedurende die race moeten de deelnemers 1 700 km afleggen. Het huidige record is 9 dagen. Ik zou het in die kou geen dag overleven, maar uiteraard zijn er strenge regels voor een deelname aan de race. Zo moet elke “musher” (dat is de begeleider van de sledehonden) verplicht een aantal voorwerpen en goederen meenemen (in geval ze onderweg in de problemen zouden geraken en het volgende kamp niet kunnen bereiken). Elke slee wordt voortgetrokken door 12 tot 14 sledehonden. Per dag verbruikt 1 hond tot wel 15 000 calorieën, wat overeenkomt met 30 hamburgers. Het gaat hier om “Alaskan Huskies”. Dit zijn geen echte rashonden, maar ze bestaan een mix van verschillende hondenrassen die het meest geschikt zijn voor sledehond. Ze bestaan in verschillende kleuren en groottes, wat elke hond dus uniek maakt. Who let the dogs out? Na de infosessie, was het tijd om de honden te ontmoeten én ze aan het werk te zien. Wat een energie! Van zodra de honden werden losgelaten uit hun kooi, begonnen ze non-stop te blaffen. Dit deden ze omdat ze gewoon heel graag aan het werk wilden gezet worden. Van zodra ze werden aangelijnd aan de slee, stopten ze met blaffen en waren ze full-focus! We waren echt onder de indruk van de werkethiek van deze honden en de samenwerking met hun “musher”. En dan was het tijd voor puppies, puppies en nog meer puppies! Zeven weken oud en klaar om binnen enkele jaren voor het eerst deel te nemen aan de “Iditarod”. Nu waren het niet enkel de gletsjers die aan het smelten waren, maar ook onze hartjes. 

Dan was de tijd aangebroken om onze rijkdommen wat aan te scherpen, dus gingen we op zoek naar goud. We kregen een korte les over “gold panning” en dat is het dus ook letterlijk: goud zoeken in een pan. Benodigdheden: slijk, pan, water en geduld. En dan was het aan ons! Na enkele minuten van shaken, dippen, shaken, dippen en nog meer shaken en nog meer dippen, zou er dus goud tevoorschijn moeten komen. En jawel hoor: 4 kleine schilfertjes goud lagen te blinken in mijn pan. Fier als een gieter trok ik met mijn vondst naar het wisselkantoor. Het gewicht van mijn vier goudschilfers was 0,8 gram. Goed voor iets meer dan 16 dollar. 

Met onze goudschilfers in onze potjes (want ja hoor, ook de rest haalde verbazingwekkend een stevige buit binnen) beëindigden we deze excursie. We kuierden nog wat rond in het dorpje, waarbij er eigenlijk maar één hoofdstraat is met de gepaste naam “Broadway”. Tegen 17.00 uur wandelden we terug naar het schip.

We genoten van een drankje in de “Schooner bar” en om 20.00 uur was het alweer tijd voor het diner. Onze tafel bij Heinz en Cyrel was nog bezet, dus werden we bij Janette (Filipijnen) en Darma (Indonesië) geplaatst. Top bediening van deze dame en haar assistent. Ze liet ons weten dat dit haar vierde cruiseschip is waarop ze werkt. Ze is op dit schip begonnen op 4 juli en ze moet in totaal 7 maanden aan één stuk werken zonder een dag verlof. We schatten in dat ze ongeveer 18 uur per dag werken en dat voor een loon van amper 1 500 euro (fooien inbegrepen) per maand… We zullen onze obers alvast voorzien van een gepast envelopje op het einde van de reis. En net zoals gisteren werd er gedans door al het personeel van het restaurant en wij? Ja wat denk je? Wij deden opnieuw heel graag mee. 

Groetjes!
Davina