Het was een bitter afscheid deze ochtend van de “Anthem”. Voor de laatste keer gingen we ontbijten in de Windjammer én voor de laatste keer werden we aangemoedigd door de “Washy Washy Lady”. Neen, dit is geen personage van het “Peking Mysterie”, maar wel de vrouw die iedereen bij het binnenkomen van de Windjammer moet aanmoedigen om eerst de handjes te wassen… We dachten nog even te kunnen genieten van ons laatste ontbijt, maar wat was me dat… Mensen die dachten dat het ontbijt een gevecht was op leven en dood. Het was duidelijk dat dit het laatste ontbijt was dat was inbegrepen in de cruise. Bergen pannenkoeken werden opgestapeld, worsten werden als mikado-stokjes op de borden gegooid en ook roereieren werden op menig bord gekieperd.  Donuts werden nog net niet als frisbees door de zaal gesmeten. Precies of de meerderheid van de mensen was al hun manieren vergeten in hun kajuit. Verschrikkelijk! Tegen 08.40 uur lieten we de schoolrefter achter ons (want zo voelde het ook even) en wandelden we van het schip. Aangekomen bij de bagageruimte, moesten we op zoek naar het juiste nummertje en onze koffers nemen. Dan nog even file-wandelen richting uitgang, Uber bestellen en net voor 10.00 uur waren we al toegekomen aan het hotel. We verblijven in hetzelfde hotel als voor de cruise. Wie kwamen we daar trouwens tegen in de lobby? Jawel, de “birthday-crew” (zie blogbericht 1 augustus). 

Na het inchecken wandelden we naar de “Starbucks Reserve Roastery” voor een lekkere koffie en om wat te bekomen van de drukte deze ochtend. Maar ook hier moesten we Disney-gewijs aanschuiven om onze bestelling door te geven. Na 25 minuten was het aan ons. Vanessa koos voor een “Toffee Nut Latte” en Viviane en ik voor een “Iced Ube Coconut Latte”. Wanda koos voor een eenvoudig glas melk. En dat het lekker was! Jammie jammie!

We gingen tegen 12.00 uur terug naar het hotel omdat de kamers dan klaar zouden zijn. Enkel die van Wanda en Viviane waren klaar, dus trokken we met alle valiezen naar daar om ons even op te frissen. Er bleek geen kluis aanwezig te zijn in de kamer. De lobbymedewerkster geloofde ons niet meteen en stuurde een technieker. Hij vroeg of hij in de kast mocht kijken en tot zijn verbazing was er inderdaad geen kluis aanwezig. Ja, tenzij die achter een verborgen wand in de kamer zou steken, hadden we die echt wel gevonden hoor… Soit, ze gingen het oplossen.

Ondertussen wandelden we terug naar de “Waterfront” richting pier 69. Omdat we echt wel een orca willen zien, doen we nog een laatste poging. We boekten nog een tour voor aanstaande dinsdag. Duimen jullie mee? We brachten ook een kort bezoekje aan het “Olympic Sculpture Park” en zagen vanop het strand de “Anthem of the Seas” opnieuw vertrekken voor haar volgende cruise. We genoten even van wat rust aan het water en ik vond eindelijk mijn rots onder de zon (reptiel dat ik ben). Voor een drankje en een hapje gingen we langs bij “Pub 70”. Het werd een gezellige late namiddag/vroege avond aan het water. Met een Uber gingen we terug naar het hotel. Een primeur voor Viviane en Wanda, want zij reden voor het eerst mee in een Tesla. Over Tesla gesproken: we kwamen vandaag weer meerdere “Cybertrucks” tegen. Wat een gedrochten zijn dat! Afschuwelijk! Nog lelijker dan de “Fiat Multipla” en dat wil al veel zeggen…

Aangekomen bij het hotel, zochten we onze kamers op. We vonden nog steeds geen safe op de kamer van Wanda en Viviane. De kleerkast waar de safe zou moeten staan bleek dus nog steeds geen geheime toegang te hebben naar de wondere wereld van “Narnia”. 

Groetjes

Daffie