Bijna een jaar geleden had ik het geweldige idee om een puntje van mijn bucketlist aan te pakken: op zoek naar de roots van Dolly Parton in de Smoky Mountains van Tennessee. Het reisgezelschap” werd deze keer uitgebreid met een extra vakantieganger: mijn tante Viviane. En zo ontstond ook een nieuwe Whatsapp-groep: “Dolly, here we come”!

Vandaag was het dan eindelijk zover! Om 06.30 uur stonden we gepakt en gezakt klaar in Edegem en vertrok de reisstoet richting Zaventem. Inchecken had ik de dag voordien reeds gedaan. Op Brussels Airport volstond het dus om gewoon de bagage af te geven bij de drop off. Instapkaart scannen, bagagelabel rond de koffer doen, de koffer inscannen en op de band zetten. Hoe eenvoudig zijn de technieken toch de dag van vandaag? Ah juist, we hebben het over Zaventem… Uiteraard kwam er een foutmelding bij één koffer, waardoor we nadien toch nog moesten aanschuiven bij de incheckbalie: van efficiëntie gesproken… Na enkele “slangetjes polonaise” aan de security check en een prachtige portreftoto aan terminal B, steeg het vliegtuig op met 45 minuten vertraging.

Het werd een vlotte vlucht van 8 uur en 20 minuten, inclusief: chicken or pasta, enkele films van het on board entertainment, een extreem zeurend kind (waar zelfs de cabin crew lastig van werd) en weinig slaap.

Aangekomen in Washington Dulles International Airport was het bang afwachten naar de lange wachtrijen aan de grenscontrole… Dit hadden we echter nog nooit meegemaakt: op amper 5 minuten tijd waren onze reispassen gecontroleerd, foto’s en vingerafdrukken genomen en hadden we de stereotype vragen van de grenspolitie beantwoord. Onze koffers kwamen vlotjes op de band en zelfs de shuttlebus naar Alamo Car Rental stond al klaar voor ons. Ook het afhalen van de huurauto verliep op het eerste zicht vlot. Na een half uur wachten kregen we uiteindelijk een net gewassen Chrysler Pacifica Minivan, tenminste dat dachten we… Toen we wilden buiten rijden, liet de medewerker ons weten dat er een terugroeping was voor de wagen (reden onbekend). We kregen dan een ander voertuig: een Chrysler Voyager. Een ouder type, maar het doet wat het moet doen: rijden! Al baalde ik toch wel een beetje…

Na 10 minuten stonden we al aan het luchthavenhotel Hyatt House Sterling Dulles en na een korte opfrisbeurt trokken we voor boodschappen richting Walmart en voor het avondeten naar de Cracker Barrel Country Store.

We besloten ons op tijd terug te trekken in de hotelkamers, zodat we morgen fris en monter onze dag kunnen aanvatten!

Groetjes!
Daffie