Sail away, sail away, sail away

Wat een bedrijvigheid deze ochtend in het hotel. Bijna alle gasten stonden gepakt en gezakt in de lobby te wachten op een Uber. De birthday-crew van Tanisha, de Okra-club van de plaatselijke Amerikanen en jawel: de Spice Girls re-invented met Wanda als “Black Spice”, Viviane als “Green Spice”, Vanessa als “Pink Spice” en ikzelf als “Blue Spice”. Allen reden we naar Smith Cove Cruise Terminal 91. Onze chauffeur van dienst was Jilli die ons met zijn Toyota Sienna netjes op tijd kwam oppikken. We hadden de Uber enkele dagen geleden al gereserveerd en dat bleek een strak plan te zijn. We kregen nog enkele goede tips over Seattle en over de pick-up plaats bij de terugkeer op 8 augustus.

Bij de aankomst aan de terminal lagen er twee schepen aan anker: “Celebrity Edge” (voor de Okra-club) en “The Anthem of The Seas van Royal Caribbean. De check-in bleek een geoliede machine te zijn. Bij het uitstappen van de Uber konden we meteen onze koffers afgeven aan de “gele hesjes” en doorstappen naar de terminal. Al meteen een snelle controle van het paspoort (om te kijken of we wel aan alle voorwaarden voldeden voor de toegang in Canada op het einde van de cruise), gevolgd door het tonen van de “set-sail-pasjes”. Dan nog een snelle veiligheidscontrole van de handbagage en nogmaals een controle van onze “set-sail-pasjes” (en of onze gezichten wel matchten met de paspoorten en de selfies die we moesten insturen).

Er werd ook al meteen een foto genomen van de girlsband en dan was het tijd om het schip op te stappen. Daar werden we meteen doorverwezen naar “Two70”, ons “assembly station” in geval van noodgevallen. En dan was het tijd voor lunch, want we hadden met al de spanning zelfs nog geen ontbijt gehad. Wat een drukte in de “Windjammer”. We hadden nog net plaats aan het raam met zicht op de skyline van Seattle. Om 13.00 uur riep de “cruise director” om dat de “staterooms” klaar waren. Na een korte zoektocht (we voelden ons precies “Alice in Wonderland” in het doolhof van de hartenkoningin) vonden we dan toch onze twee kajuiten: 10311 en 10313. Hier lagen ook onze “Sea-Passes” die we overal op het schip moeten gebruiken. Het was nog even wachten op de koffers, dus besloten we naar de “Sail Away Party” te gaan op het bovendek. Daar genoten we van onze eerste mocktail. Ook de birthday-crew van in het hotel was al in de juiste sfeer aan het komen bij de “Pool bar”. Om 16.00 uur was het dan zover: The Anthem begon te toeteren, de muziek begon te spelen en het dansen kon beginnen. Stilletjes aan lieten we Seattle achter ons en zetten we koers richting de “Pacific Ocean”. We besloten om de rest van het schip al even kort te verkennen en stopten langs de belangrijkste plaatsen die voor ons wel interessant zouden kunnen zijn zoals o.a. het solarium, het binnenzwembad, winkeltjes en enkele caféetjes en barretjes.

Cocktails worden hier trouwens over het gehele schip gretig geshaked. Er is zelfs een “Bionic Bar” waar twee robotarmen je cocktail of mocktail voor je klaarmaken. Je moet gewoon op een ipad je seapass scannen en op een groot scherm verschijn je dan in de wachtrij. Als het aan jou is, wordt het drankje klaargemaakt. Dan moet je opnieuw je pasje scannen en dan komt het drankje tot bij jou. Misschien nog een ideetje voor Den Eendracht (het café waar Vanessa en ik flexijobben)? We hadden trouwens op voorhand het “Refreshment Package” gekocht, waardoor we de gehele cruise kunnen genieten van frisdranken, water, mocktails, 0 % bieren en wijnen, verse fruitsappen en Milkshakes van Johny Rockets.

Om 20.00 uur hadden we geserveerd voor het avondeten. We werden begeleid naar een tafeltje aan het water in “The American Icon”, één van de twee Main Dining Rooms op het schip. Het tafeltje op zich was oké, maar het grote gezin dat achter ons plaatsvond, verpestte wel een beetje onze mood… Kinderen die op de zetels liepen, onder en over de tafel kropen en die vooral niet konden praten, maar enkel roepen en krijsen…. En de ouders? Die deden lekker niets. We besloten echter om niet meteen “The Karen” uit te hangen en probeerden het toch wat te negeren. Onze waiter was Stevan uit India en werd bijgestaan door zijn assistant waiter Hui. Het eten was niet meteen hoogstaand te noemen, wat toch wel even aanpassen was ten opzichte van de voorbije twee avonden in Seattle. Het was niet heel warm. Maar de smaak van het vlees en de puree was heel goed. Op het einde deelden we nog een cheesecake die wel goed was.

Dan was het tijd om ons terug te trekken naar onze kajuit. Er moesten immers nog koffers uitgepakt worden. Magneten werden aangebracht aan de buitenkant van onze stateroom-deur om ze nadien sneller terug te vinden en ook binnen gingen we gretig aan de slag met magneethaken. Aangezien onze “room steward” Eugene nog niet aan de slag was gegaan met “handdoekdieren”, besloot ik zelf maar even creatief te zijn met ondergoed ;-). We waren eigenlijk ook wel positief verrast over de grootte en vooral de opbergruimte van de kajuit. We hebben trouwens een binnenkajuit met virtueel balkon. Dit scherm toont live beelden van het uitzicht vanop het schip.